.

.

30 Nisan 2016 Cumartesi

gece

''Ne gelir elimizden insan olmaktan başka

Ne gelir elimizden insan olmaktan başka
Ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar
Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.
Hiçbir şey! Kimse bir gün gözlerimi sevmeyecek, biliyorum
Kimse bir gün kimseyi sevmeyecek korkuyorum...''

Edip Cansever 



Gecenin orta yerinde taşların sesi hüküm sürer. Gökyüzünde bilindik bir sükunet… Sessizliğin hecelemesi başlar okumaların bittiği yerde. Bu defa koyu karanlığa meydan okur sesiz galibiyetler. Alt edişlerin düzenbazlığı kaotik bir evrilmeye müpteladır. Yollarda kuruyan yapraklar varlığın kanayışlarına hapsolur. Beklenenlerin mistik sezgileri keşif halindedir. Akışkan hale gelen tanımsız bir maddeye dönüşür ortaya çıkanlar. Seyir haline geçer sabaha karşı yağmur ile konuşanlar. Yağmur sebat eder gününü bekler. Ağaçlar istekle bekler yağmuru… Kilim desenleri konuktur duvarları aşınmış evlerin kanat çırpan biçareliğine. Sus payı bırakmalı insan biraz da.  Sustukça büyüyen, ilerleyen, bağımsızlaşan benlik özünde kendine yeni odalar inşa eder. Yaşantı biriktirip sonradan hepsini yok etmek için tüm izlerden kurtul(an) adam şimdilerde anlıyorum seni. İzlerin donukluğu biriktikçe anlamsızlaşırmış.-anlam aramak da neyin nesi?- Hizalamadan kurtuluyor tüm desenler. Irak bir kentin izbe bir sokağında yer buluyor kendine akıldan geçenler. Bırakıyor kendini tortullaşmış tüm desenler kıyının en sığ yerinde. Gizil duyuşlar selamlıyor  geceleri… Un ufak olan yapbozlar şimdi daha net. İzlenimlerin bıraktığı tüm izleri savuruyor şimdi gece. Bağımsızlaştıkça kendileşen bir tanrıça misali…. – 02.21- 30 nisan-

2 yorum:

.

Ad

E-posta *

Mesaj *